Zoeken
  • Evelien Vanderaerden

1 september… daar ben je weer!

Nog 1 keertje slapen…

Voor sommigen de eerste keer…

Een nieuwe klas, misschien wel nieuwe vriendjes…

Een nieuwe juf, andere regels, een andere structuur…

Grotere boekentassen, brooddozen met lekker eten en drinkbekers die niet uitlopen…

Spannend of heel erg uitkijken naar...

Een lach of een traan…

Een nieuwe start voor kinderen, ouders, leerkrachten,…

1 SEPTEMBER… sommigen hebben zo veel zin in jou en anderen wouden dat je nooit kwam!

Maanden was het spannend wat de beslissing van de veiligheidsraad ging zijn voor de start van het nieuwe schooljaar. Als pedagoog ben ik zo ontzettend blij dat de beslissing kwam dat alle kinderen terug naar school konden. Neen, het gaat voor mij in eerste instantie niet om de leerwinst of de leerachterstand. Het gaat voor mij om de sociale contacten, de verbinding tussen kinderen en leerkrachten, connecties die gemaakt worden, vriendschappen die kunnen ontstaan, de speelplaatsspelletjes, de verhalen die er verteld worden, het luisterend oor dat er is voor een kind,… Het gaat voor mij om het SAMEN zijn.

Ik zag deze zomer heel wat kinderen in mijn praktijk en elke keer zie ik hen opleven als ze kunnen spelen met anderen, als ze kunnen lachen, kunnen gibberen, kunnen praten, kunnen samenzijn. Ook de kinderen die ik individueel begeleidde, hebben terug nood aan die verbinding met hun leerkrachten, hun vrienden, hun vertrouwde speelplaats,…

Een basisbehoefte van mensen is ‘affectie’. Ieder kind, iedere volwassene heeft behoefte om zich geborgen te voelen, om te kunnen verbinden, affectie te voelen, vertrouwen en vriendschappen te ervaren. En laat dit net zijn wat de laatste maanden op een laag pitje stond.

Hoezeer alle leerkrachten ook hun best hebben gedaan om het onderwijs te digitaliseren, toch is de leerkracht in levende lijve nooit te vervangen. Een leerkracht die lacht, die eens boos wordt, die met een schouderklop laat weten ‘ik ben er voor je’, die knipoogt als ze iemand beetneemt, die verhalen vertelt waarbij alle kinderen aan zijn lippen hangen, die even mee gaat voetballen op de speelplaats,… Deze leerkrachten hebben kinderen in real life nodig. Deze leerkrachten maken het verschil tussen een robot en een mens die geeft om de ontwikkeling van kinderen. Ze maken het verschil voor al die kinderen die zoveel nood hebben verbinding.

Ik wens alle kinderen een jaar toe waarin ze vertrouwen, liefde, vrijheid en verbinding voelen met hun klasgenoten en hun leerkrachten. Ik wens ze dat luisterend oor toe wanneer ze hier nood aan hebben. Ik wens ze boeiende verhalen toe waarbij ze niet kunnen wachten om het vervolg te horen. Ik wens ze uitdagende oefeningen toe waarbij ze een beetje moeten zwoegen maar nadien enkel maar trots kunnen zijn op zichzelf. Ik wens ze soms een kleine tegenslag toe om daarna met voldoende veerkracht er terug volop voor te gaan.

En na deze eerste dag, gaat de bel, klaar voor naar huis te gaan… Sommigen met nog bakken energie en anderen kunnen geen woord meer uitbrengen. Sommigen als een spraakwaterval en anderen als een gesloten boek.

Jij als ouder telde de uren af van deze eerste schooldag. Het is tijd, je kan ze gaan halen… Je kan niet wachten om jouw interesse te tonen. De hele dag flitste de ene na de andere vraag door je hoofd. Je weet niet welke vraag je eerst moet stellen. Je wil alles weten: hoe was je juf, langs wie zat je in de klas, wat deed je tijdens de speeltijd, heb je al iets geleerd, heb je mogen spelen, wat vind je het leukste,… ?

Jij met jouw behoeften, jouw nieuwsgierigheid, jouw drang naar verhalen,… En net dan lijken jouw behoeften niet altijd aan te sluiten met de noden van je kind. Hij heeft misschien net nood aan even rust, aan iets lekkers eten, aan zwijgen, aan even alleen zijn,… En dit is helemaal ok!

Vaak moet ik tegen ouders zeggen dat er geen opvoedingsbijbel bestaat. Wat zou het thans soms makkelijk zijn, denken we allemaal wel eens. Maar enkel jouw kind weet wat zijn noden en behoeften zijn. Door te kijken, te luisteren, écht te luisteren, te vragen wat hij wil, nabijheid te tonen… kom je steeds dichter bij de ervaringsstroom van jouw kind. Hoe meer we aansluiting vinden met waar een kind nood aan heeft, wat hij denkt, voelt en wilt, hoe beter we onze kinderen zullen begrijpen en hoe beter we hen ondersteunen in hun groei en ontwikkeling.

Zet dus soms jouw behoeften even aan de kant en volg je kind. Zij tonen je de weg, zij tonen je wat je moet doen, zij tonen je wat ze willen…


Dus misschien komen jullie samen thuis en liggen jullie even samen in de zetel, gewoon langs elkaar, zonder iets te zeggen, met jullie handen in elkaar. Misschien maken jullie een lekker drankje en nemen jullie er een tussendoortje bij en vertellen jullie beide hoe jullie dag was, misschien ga je samen met de hond wandelen en plukken jullie mooie bloemen langs de straat. Of misschien gebeurt er ook even helemaal niets…

En ook dit is weer helemaal ok!


We wensen jullie een topjaar!


Warme groetjes,

Evelien en Noeba

54 keer bekeken

© 2020 Praktijk De Kanjer!            

  • Instagram